Dan zit je in een jonge band met grote mogelijkheden en dan kom je toch nu al met een soloalbum. Tim Darcy, de Amerikaanse zanger van de Canadese band Ought, had een creatief ei dat hij niet kwijt kon in zijn band, dus die moest dan maar ergens anders gelegd worden. Indiestad sprak Darcy aan de vooravond van de release van ‘Saturday Night’ en het optreden op 21 februari in Cinetol, Amsterdam.

Een nieuwe Saturday Night

Darcy heeft er geen idee van dat hij als titel van zijn eerste soloalbum er uitgerekend eentje heeft gekozen die ‘al bezet’ was. Hij lacht zich rot dat het ook de titel is van de Nederpop classic van Herman Brood. Als hij dan ook nog verneemt dat indie icoon Black Francis/Frank Black van The Pixies een enorme Broodfan is, die zelfs een heel album (Blue Finger) aan hem gewijd heeft, wordt ie er zelfs stil van. ‘Die Brood moest ik dan maar eens uitchecken…’

Gaan wij intussen zijn plaat even beluisteren. Die is heel gevarieerd, van pure pop met een rafelrandje als in de Strokes-achtige single Tall Glass Of Water en het nummer Still Waking Up tot bijna Sonic Youth-achtige instrumentale gitaarerupties in de wat onheilspellende tracks Beyond Me en First Final Days. Het is weer een mooie release van het huis Jagjaguwar Records dat ons o.a. Bon Iver heeft gegeven.

De plaat is opgenomen in dezelfde periode waarin de mannen van Ought bezig waren met de opnamen van hun tweede album. Het gebeurde wel in een andere stad dan thuisbasis Montreal, namelijk in Toronto, en met andere muzikanten. Een van de tracks heet What You’d Release? Die titel zou ook een vraag kunnen zijn van zijn collega’s uit Ought, in de trant van: ‘Waar ben jij in godsnaam mee bezig?’ Darcy lacht de suggestie weg: ‘O nee hoor, helemaal niet! Elk bandlid van Ought heeft zo zijn eigen activiteiten buiten de band. [Bassist] Ben [Stidworthy] brengt in maart een eigen 7”single uit. En de andere Ben [drummer Ben Keen] drumt in vele ander bandjes, terwijl [toetsenman] Matt [May] ook nog een andere band heeft.’

Er blijkt een ei te moeten worden gelegd

Waarom dan toch een soloplaat? Er blijkt een ei te moeten worden gelegd. ‘Ik had al jaren nummers liggen, die niet echt bij Ought pasten, maar die ik toch niet wilde laten gaan,’ verklaart Darcy. ‘En er kwamen er steeds meer bij. Toen ben ik die maar eens in de after hours met vrienden van me gaan opnemen.’ Luister zelf en stel vast dat de songs inderdaad anders zijn dan we van hem gewend zijn. Hij is er zes maanden mee bezig geweest en hij is blij met het resultaat. Dit plaatje moest hij echt even kwijt.

Dichter met een getuige

Darcy staat bekend om zijn poëtische teksten. Ooit wil hij zijn gedichten ook gaan publiceren, desnoods in eigen beheer. ‘Ik heb al heel veel gedichten geschreven. Die moet ik nodig ook eens gaan uitgeven,’ zegt hij ambitieus. Op verzoek van Indiestad gaat hij in op een tweetal teksten van zijn soloalbum. Als eerste het titelnummer Saturday Night: ‘Dat is een soort meditatie, waarin een verlangen wordt uitgesproken om te ontsnappen aan bepaalde omstandigheden zowel mentaal als fysiek. Het is ook een conversatie tussen de spreker en zijn toehoorder of getuige. Zo schrijf ik ook in mijn dagboek. Ik spreek altijd tegen een derde persoon.’
Als tweede valt de keuze op You Felt Comfort. ‘Dat is een van de meer directe songs. Het gaat over een vriend die door een heel donkere tijd ging, die rakelings langs zelfmoord scheerde. Ik vond dat heel schokkend. In algemenere zin zou je het een love song kunnen noemen.’

Ook twee instrumentals

Voor een poëet is het opvallend om te zien dat er twee compleet tekstloze tracks op het album staan. We hebben het over bovengenoemde instrumentals. ‘Ik ben gek op instrumentale ambient muziek,’ reageert Darcy. ‘Daar luister ik ook veel naar. Lyrische vocale muziek kan je catharsis [zuivering] geven, terwijl muziek zonder teksten meer lichamelijk is. Ik vind het opwindend om ook dit soort emoties te brengen met mijn muziek, dat er zowel hardheid als schoonheid inzit. Ik hou ervan hoe Jimmy Page gitaar speelt en hoe bands als Sigur Rós en Sonic Youth met gitaren omgaan. Hard, zacht, allemaal mooi.’

Die Darcy is duidelijk geen jongen van de straat. Hij heeft een uitdagende visie op tekst en muziek. In plaats van voor de veiligste weg te kiezen, en de zoveelste tour met Ought te beginnen, durft hij van z’n pad af te wijken. Dan krijg je music for the mind and music for the body waar je bij momenten zelf ook moeite voor moet doen. Pop en experiment houden elkaar voldoende in balans om ook de minder geoefende oren live te kunnen behagen. Niet alleen op een Saturday Night maar ook op een doodgewone dinsdagavond.

Op 21 februari speelt Tim Darcy in Cinetol Amsterdam en je kunt er gratis naartoe met de Indiestadpas 2017. Meld je hier aan.

Tekst door: Robbert Tilli