Een van de meest gebruikte clichés in de popmuziek is beslist het woordje ‘langverwacht’. Dat slaat dan op een nieuw album, show of tour van een favoriete artiest. In het geval van Courtney Barnett, een ware publiekslieveling op de Europese festivalweides, mag je toch zeker zeggen dat het wachten op haar eerste clubshow na haar debuutalbum met die XXXL titel wel héél erg lang heeft geduurd. Zò lang dat het momentum al bijna weer voorbij was. Maar het lange wachten op haar eerste Paradiso-show werd beloond. Toegegeven, nog zo’n cliché. Maar ja, het klopt wel.

De Australische Queen of ‘slacker rock’, of de hardere variant van singer-songwriters, hakte er direct hard in met opener Dead Fox. Op de achtergrond werd ze ‘bijgelicht’ met de onbetaalbaar goede video bij dat nummer. Het hele optreden lang viel er trouwens over mooi getekende lichtbeelden in haar rug niet te klagen. Maar klachten waren er wel over het geluid, dat te hard en te diffuus was. De basdrum bleef aldoor maar brommen. Dat was op zich niet zo’n ramp – daar zijn oordoppen voor – ware het niet dat het Courtney’s sterkste onderdeel, haar teksten, een beetje deed ondersneeuwen.

Briljante teksten zijn niet altijd goed te verstaan

Haar tragikomische teksten zijn zo briljant, die wil je echt kunnen horen. Dat lukte helaas niet zo goed. Ze is geestig, maar nooit van het lach-of-ik-schiet-soort. Zonder overdrijving mag je haar de beste tekstschrijver met gevoel voor humor noemen sinds Ian Dury. Als je in de lach schiet bij een rake observatie, dan doe je dat na twintig luisterbeurten nog. Dat is altijd een teken van een bijzonder hoge kwaliteit. Gelukkig was het rustige en onweerstaanbaar sterke Depreston goed verstaanbaar. De hele zaal zong mee met dit hoogtepunt in haar show.

Over het algemeen rockte ze zich stoer op gitaar door de avond heen met haar basale band met slechts bas en drums. Waar je een praatgrage figuur verwachtte op basis van haar teksten, dan kwam je bedrogen uit. Ze beperkte zich tot enkele kreten van ‘yeah’ tot ‘hey.’ De humor waar velen stiekem ook op rekenden kwam pas helemaal op het einde. En dan ook nog eens op een absoluut onvergetelijke wijze.

Het t-shirt incident

Een mannelijke fan kwam haar omhelzen na de tweede toegift (de eerste was New Speedway Boogie, haar bijdrage aan het Grateful Dead tribute album Day of the Dead). Terwijl hij zijn armen weer langzaam hief om zich uit Courtney’s hug te verlossen, maakte zij van de gelegenheid gebruik om vliegensvlug zijn T-shirt van zijn lijf te rukken. De jongen keek verbaasd op toen hij daar met ontbloot bovenlijf stond op dat grote Paradiso-podium. Courtney verdween grijnzend met zijn shirt onder haar arm. Wat nu? Ze wachtte even zijn beduusde reactie af, deed een stapje terug en wierp hem in een plagerig pisboogje zijn truitje weer toe. De zaal in een lachstuip. Zien was geloven. En dat betrof eigenlijk haar hele optreden. Volgende keer graag wat eerder komen bij een nieuw album.

Door: Robbert Tilli
Foto’s: Willem Schalekamp