Toen de muziek van Childhood een paar jaar terug voor het eerst onze oren bereikte, klonken de gitaren wat wazig, een beetje psychedelisch en behoorlijk poppy. In mei 2014 trad de band uit het zuiden van Londen in die hoedanigheid op in de grote zaal van Paradiso tijdens London Calling. Ergens onderweg bekeerden de boys zich tot early 70’s soul, luister maar naar onweerstaanbare nieuwe single ‘Californian Light’.

Childhood stond afgelopen vrijdag tijdens The Great Escape in Brighton op het podium met een branie en overtuiging alsof ze gepokt en gemazeld zijn in de soul. Met een trompettist en saxofonist die tussen hun partijen door meedeinen op de muziek en knipogen naar toeschouwers op de voorste rijen. Dit klinkt in de verste verte niet meer als de muziek uit de jonge jaren van Childhood.

We spreken zanger/gitarist Ben Romans-Hopcraft en gitarist Leo Dobson meteen na afloop van een middagshow op de pier van Brighton, een van de eerste optredens in hun nieuwe verschijningsvorm. Een prachtig moment om de mannen aan hun leren jasje te mogen trekken: net opgetreden, bier uit blik, helemaal voldaan. Maar van een gesprek komt vrij weinig terecht.

Romans-Hopcraft begint nog enthousiast aan een verhaal over doorgewinterde funk-, soul- en jazzmuzikanten in bepaalde muziekpubs in Zuid-Londen, over de muziek waarnaar zijn ouders luisterden en waarmee hij in Brixton opgroeide. Dobson mompelt dat hij nu 27 jaar is en zich al oud voelt. Hun studietijd in Nottingham komt nog even ter sprake, maar het tweetal is constant afgeleid. Is het niet hun manager die roept dat ze naar de locatie van hun tweede show van de dag moeten, dan zijn het wel vrouwen met wie ze op school hebben gezeten.

We doen nog een poging om de tekst van ‘Californian Light’ uit te diepen. Maar als Romans-Hopcraft maar blijft struikelen over zijn favoriete regel (‘I never… erm… learn to love… no…. I never loved to learn…’), besluiten we dat het tijd is om een pint te bestellen en te zeggen dat ze richting hun volgende optreden moeten. Nadat Dobson hem nog een keer verkeerd souffleert (‘I’ve never learned to love…’), komt-ie er uiteindelijk nog wel foutloos uit: ‘I never loved to love, as much as you loved to cry’.

Wat maakt het allemaal uit, het optreden was geweldig en smaakt naar meer. Komende zaterdag staat het nieuwerwetse Childhood wederom in de grote zaal van Paradiso tijdens London Calling. Van de tien nummers die het nieuwe album ‘Universal High’ (verschijnt 21 juli) telt, zullen er zeven of acht worden gespeeld. Childhood is gelukkig niet veranderd in een coverband, ze schreven alle nummers zelf.