Foxygen levert met ‘Hang’ nadrukkelijk geen half werk. Album nummer vier telt slechts acht nummers en duurt een halfuurtje, maar het Amerikaanse indie-rockduo pakt feestelijker uit dan ooit. Lekker hysterisch theatraal, schreef Indiestad-ambassadeur Floor Boogaart al. Wat wil je, met een 40-koppig symfonieorkest als begeleidingsband. Zanger Sam France klinkt nog steeds als Bowie en Reed, en voegt op deze plaat een goeie Costello aan z’n persona’s toe. Aangejaagd door al die blazers en strijkers, en naarmate het halve uur vordert, gaat France steeds theatraler zingen. Op ‘Trauma’ klinkt dat bijna -al dan niet bedoeld- komisch: “Everyone has their own trauma, some are big and some are much largeeeeeer.” Overdaad had met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid geschaad, het is daarom zeer verstandig dat Foxygen met orkest zo’n korte plaat heeft gemaakt. Kort, krachtig en uitbundig. Afsluiter ‘Rise up’ is misschien wel het mooist, met speciale aandacht voor een elektrische gitaar die tijdens het nummer al een paar keer heeft geblaft, en een minuut voor tijd als een hond uit z’n kooi los mag. Dat gebeurt subtiel, terwijl je een minutenlange jankende solo zou verwachten. Ook hier weet Foxygen maat te houden, de losgeslagen gitaar (en niet te vergeten het orkest) verdwijnen in een fade-out. Een bescheiden en prachtig slotakkoord.

22 februari in Paradiso

Foxygen trapt woensdag 22 februari een korte Europese tournee af in Paradiso. Na Bitterzoet en Paradiso Noord (en in april 2013 een afzegging voor London Calling “for the creative health of the band”) vormen de glas-in-loodramen van de grote zaal dan eindelijk het toepasselijke decor voor het excentrieke duo uit Los Angeles. Na Amsterdam volgen slechts Berlijn, Brussel, Parijs en Londen.