Onze ambassadeur Dirk Derks van Concerto herinnert zich een muzikale opvoeding die gebaseerd was op een straf dieet volgens de legendarische VPRO-woensdagmiddag uit de jaren tachtig op het toenmalige Hilversum 3. “Wat ik daar allemaal aan bands heb gehoord is bepalend geweest voor mijn muzieksmaak in mijn verdere leven.”

De Wilde Wereld

“Mijn vader luisterde altijd De Wilde Wereld, dat programma met Fons Dellen en Lotje IJzermans. Hij was leraar en als hij aan het lesgeven was, dan nam ik het altijd voor hem op. Hij wilde niks missen,” weet Dirk nog. Hij kijkt eens om zich heen in de platenzaak waar hij werkt en maakt een wijds gebaar. “Veel van wat hier ligt heb ik daar voor het eerst gehoord. Ik was gek op The Wipers, Green on Red, Hüsker Dü, The Gun Club, The Pixies, dat soort bands. Ja die zijn echt heel bepalend geweest voor mij. Eigenlijk alles van wat ik nu leuk vind, kan ik daar op herleiden.”

Dirk Derks
Dirk Derks Concerto

In afwachting van debuut van The Iguana Death Cult

Concerto is natuurlijk echt luilekkerland voor de fijnproevers. Noem een plaat en ze hebben hem. Het moet wel heel raar lopen als je daar misgrijpt. Je loopt dat risico nog eerder op Spotify, dat toch aardig bij is. Dirk spreekt zijn eerste wens uit: “Op het moment zit ik echt met smart te wachten op het debuutalbum van The Iguana Death Cult, een Nederlandse band die zich wat mij betreft mag meten met Thee Oh Sees. Op vrijdag 17 februari staan ze in Bitterzoet.”

“Ik moet ook meteen denken aan The Cramps. Man, man, laatst nog die dvd bekeken The Cramps – live at Napa State Mental Hospital. Dat sfeertje van rocken tussen de gekken weet The Iguana Death Cult ook op te wekken.”

MICH: elk nummer een killer, no filler

De toon is gezet. Dirk heeft oog voor kwaliteit uit eigen land. “Rats on Rafts, ook altijd goed,” zegt ie. Een Concerto classic in wording is de plaat van MICH. “Werkelijk alle collega’s draaien die plaat grijs. Hij duurt ook maar 26 minuten. Elk nummer is een killer, no filler. Ja dat is een echte winkelfavoriet.”

Subroutine als hofleverancier

Dirk kan ook niet wachten op de op de tweede plaat van Nouveau Vélo, net als MICH uitkomend op Excelsior. “Die hebben ze bij het Subroutine label opgepikt. Heerlijke band. Ik hoor The Feelies en The Chills.”Terug naar De Wilde Wereld dus. Hij heeft een zwak voor Subroutine-artiesten. “The Homesick zit ook op dat label. Drie gastjes uit Dokkum die een soort noisier versie van Joy Division spelen. Dan vraag ik bij een optreden aan jonge bezoekers, hoe ze dat in godsnaam kennen. En dan zegt zo iemand: “Internet, duh.” En dat is natuurlijk ook zo. Het is allemaal niet zo verbazingwekkend.” Hij tipt nog de Subroutine labelavond op 1 maart in OT301 met Baby Galaxy, Slow Worries en The Avonden.

Ook mooi: Cass McCombs

Maar dat is dus pas in maart. Eerst moet hij nog een paar andere concerten af. De dag na Iguana Death Cult gaat hij weer naar Bitterzoet (18 februari), dan voor singer-songwriter Cass McCombs. “Met Mangy Love leverde hij een van de beste platen af van vorig jaar. Dan wil ik ook nog naar St. Tropez in Oedipus Brouwerij in Noord op 23 februari. In het voorprogramma speelt een van die jongens van Canshaker Pi met een soloproject.”

Dirk is bepaald niet eenkennig. Eind maart heeft hij twee wel heel bijzondere bands op zijn afvinklijstje staan. “Eerst Mayhem, die Noorse black metalband. Die gaan op 28 maart hun klassieker De Mysteriis Dom Sathanas spelen in Het Patronaat in Haarlem. En dan op 31 maart ga ik naar Swans in Paradiso, voor hun laatste optreden in de deze incarnatie. Daar verheug ik me al zeer op.”

Op stap met Typex

En niet alleen hijzelf ziet er erg naar uit om naar dat concert te gaan. Vaste concertbezoekers zien Dirk vrijwel altijd met zijn vaste concertstapmaatje, de tekenaar Typex. Dirk over z’n beste vriend; “Hij wordt vaak zo enthousiast dat hij de band aanbiedt hun volgende hoes te ontwerpen. Daar heeft hij het alleen veel te druk voor, maar hij kan zich dan niet meer beheersen en vraagt het toch.” Of hijzelf ook achteraf met de bands praat? Soms wel. “Die bands komen op het podium vaak heel wild over, maar blijken na afloop heel vriendelijke, zelfs zachtaardige mensen te zijn. Je zou haast vergeten dat ze op het podium in een andere rol zitten. Ze zijn gewoon heel goed in entertainment.”

Tekst: Robbert Tilli