Onze ambassadeurs zijn drukbezette mensen. Regelmatig zetten we er een in de spotlights. Deze keer is het de beurt aan Willem Smit, zanger/gitarist van Canshaker Pi. Waar is hij momenteel mee bezig?

Typisch Canshaker Pi. Je ziet ze als gekken langs racen op hun fietsen met gitaren op hun rug. Ze steken met het pontje achter Centraal ’t IJ over naar Noord. Met een beetje inlevingsvermogen denk je dan: ach, die boys gaan vast bij hun label Excelsior in de studio nog even wat puntjes op de i zetten voor hun door Pavement’s Stephen Malkmus geproduceerde debuutalbum. Welnee, de band is op weg om alvast hun tweede (!) album op te nemen. Dat gelijknamige debuut is inmiddels net uit, die opvolger is bijna af. Ze verdienen hiermee de virtuele ‘Prince-wisselbokaal-voor-productiviteit-met-behoud-van-kwaliteit’.

Geen band die zo in de media ‘getypecast’ is als Canshaker Pi uit Amsterdam: jong, wild, moderne slacker rockers onder de muzikale invloed van bands uit de tijd van rond hun geboortedata zoals Pavement, The Pixies, Dinosaur Jr. en Nirvana. Verder lees je over Canshaker Pi altijd dat ze zo energiek zijn en hard spelen. Klopt allemaal, maar er is zo veel meer. Dat ze minsten zo poppy als agressief zijn wordt zelden aangestipt. Die liedjes zijn in feite in gewapend beton gegoten pop en laten zich ook meezingen. Net als bij hun muzikale helden zitten bij Canshaker Pi in een orkaan van geluid fantastische popmelodieën verstopt. Producer Malkmus heeft dat melodieuze trouwens ook heel nadrukkelijk in zijn solowerk.

Zanger/gitarist Willem Smit maakt geen bezwaar tegen die omschrijving slacker rock. ‘We zijn echt diehard fans van Pavement.’ Parquet Courts is een band van nu waar ze zich verwant mee voelen. De Pixies en Nirvana-kant van Canshaker Pi’s muziek uit zich door de rustige stukken die plots te midden van het gitaarerupties opdoemen. Het nummer Bonox, een van hun laatste singles, dat nu ook op het debuut staat, is een goed voorbeeld hiervan. Het is verre familie van Debaser van The Pixies. Daarnaast geeft de band met teksten, video’s en artwork blijk van een eigen zeer apart gevoel voor humor. De kop-en-kont-foto van hun EP For Ed is een hilarisch gezicht. Het blijft leuk, ook na tien keer kijken, altijd een teken van een echt goede grap.

Twee van de vier bandleden van Canshaker Pi hebben een serieuze voorgeschiedenis. Willem en bassist Ruben van Weegberg, zaten ook in Palio Superspeed Donkey. Die twee bands hebben nog een tijdje naast elkaar kunnen bestaan. Maar in hun huidige band bleek toch meer ziel en toekomst te zitten. Gitarist Boris De Klerk en drummer Nick Bolland zijn de andere twee bandleden die de boel flink opschudden. De eerste steen die in de Nederlandse popvijver werd gemikt was het nu al legendarische optreden in januari 2015 in Kroeg van Klaas in Groningen tijdens Eurosonic Noorderslag.

‘Palio was op een gegeven moment gewoon op,’ blikt Willem op verzoek nog één keer terug. ‘Niet iedereen had er meer evenveel zin in. Die band ging op een lager pitje staan. Er werden geen stappen meer gezet. Te veel dingen werden afgezegd. Het werkte niet meer.’ In Canshaker Pi heeft Willem een heel andere rol. Van sideman is hij voorman geworden. ‘Het leek aanvankelijk een beetje op hoe het in het begin was met Palio. Het was een soort dictatuur met mij aan het hoofd. Ik kon alles zeggen en alles gebeurde dan ook zo ongeveer. Toen kwamen er steeds meer mensen bij die er iets van gingen zeggen. In Canshaker Pi ben ik meer omgeven met mensen waarmee ik het eens ben. Ik denk dat ze beter bij mij passen.’

Nu is er dan het gelijknamige album debuut. Hoe zijn ze aan producer Stephen Malkus gekomen? Willem: ‘We wilden sowieso een plaat gaan opnemen en dat dan gaan doen met onze vaste geluidsman Remko Schouten. Hij is een super chille gast die ons goed begrijpt. Hij belde vervolgens een keer op, of we al hadden nagedacht over producers. Dat hadden we niet. Hij stelde Stephen Malkmus voor, omdat hij daar vaak het geluid voor had verzorgd. Ik moest eerst heel hard lachen. Het was nogal bizar, omdat hij onze grootste held is. Het duurde overigens nog maandenlang voordat het ook echt gebeurde.’

Volgens Willem is Malkmus van het type producer dat zelf niet aan de knoppen draait, maar vooral zit te luisteren en zo nu en dan een waardevol advies geeft. ‘Hij gedroeg zich niet “legendarisch” of zo. Stephen en Remko dachten vooral mee. Ze gingen niet zozeer aan de liedjes zelf zitten. Het was hun vooral om de energie te doen. Wat leuk was aan Stephen erbij te hebben, is dat als hij met een idee kwam, dat we het minstens even gingen proberen. Maar zo’n aangedragen idee kwam nooit over als een opdracht. Hij legde niks op.’

Werken met Malkmus moet het zelfvertrouwen voor een internationale carrière een boost hebben gegeven? ‘We willen inderdaad heel graag naar het buitenland,’ steekt Willem niet onder stoelen of banken. ‘In januari gaan we naar Engeland.’ Eerst komt nog een toertje door Nederland met in het voorprogramma Pip Blom. Als hijzelf in het voorprogramma van een andere band zou staan, dan het liefst bij The Pixies. ‘Die zijn het coolst en het grootst, dus dat is niet zo’n lastige keus.’

De eerste plaat is amper uit, of de tweede plaat is dus al opgenomen. ‘Live gaan we zeker een liedje spelen van die tweede,’ zegt Willem. Hij heeft hem zijn vader – Cees Jan Smit van labelgenoot Scram C Baby – al laten horen. ‘Die is wel fan van ons. En ik van hem.’ Toen hij jong was heeft hij hem vaak spelen. ‘Ik herinner me nog een keihard optreden in Bitterzoet toen ik 10 was. Ik trok dat helemaal niet en was helemaal in tranen. Pas veel later, toen ze hun laatste plaat uitbrachten ben ik heel erg fan geworden.’ Nu vindt hij zijn vaders band ‘by far de beste band die er ooit in Nederland is geweest.’ Er zijn genoeg Indiestedelingen te vinden die datzelfde van Canshaker Pi vinden.

Robbert Tilli

Op vrijdag 18 november is Canshaker Pi samen met Pip Blom te zien in Oedipus Brouwerij, Gedempt Hamerkanaal 85 in Amsterdam-Noord. Zaal open: 20:00 uur; Aanvang: 20:30 uur.